Japońskie wytyczne dostępności różnią się od WCAG, bo Japończycy mają dziwne literki

Czytając różne informacje w sieci napotkałem na ciekawy dokument, a mianowicie japońskie wytyczne dostępności dla treści w Internecie. Japończycy uznali, że WCAG 1.0 i WCAG 2.0 nie bardzo pasują do ich kultury i języka, więc postanowili zaprojektować swoje własne wytyczne dostępności. Nie robili tego w próżni, bo przykładali i porównywali do tych dwóch specyfikacji z W3C i podlinkowany dokument pokazuje różnice. JIS Web Content Accessibility Guideline powstał w roku 2004, a zatem w połowie okresu pomiędzy rokiem 1999, kiedy opublikowano WCAG 1.0, a 2008, kiedy oficjalnie opublikowano WCAG 2.0. W wypadku tego drugiego dokumentu opierali się na szkicu, a nie na pełnym dokumencie.

Okazuje się, że głównym powodem utworzenia własnego dokumentu jest inny alfabet, niż w wypadku alfabetów europejskich. Jak się zastanowić, to jest w tym sens, bo ideogramy japońskie są raczej grafikami oznaczającymi konkretne pojęcia lub sylaby, a nie graficznym odwzorowaniem fonemów. Innymi słowy – nasze alfabety to tekst, a japoński – raczej grafika. Problemy te opisano w części 6.2.2 dokumentu, gdzie wspomina się na przykład o tym, że ideogramy japońskie muszą być większe od liter alfabetów europejskich, aby dawały się odczytać. Sporo miejsca poświęcono też na kwestie stosowania wyróżnień i spacji w tekście oraz wykorzystywania niektórych znaków jako elementów graficznych, na przykład jako punktorów. Wreszcie – wspomniano o konieczności definiowania sposobu wymowy, co zaowocowało kryterium sukcesu 3.1.6w WCAG 2.0. Z kolei wielkość znaków alfabetów azjatyckich przewidziano w kryterium sukcesu 1.4.8. Oba kryteria znajdują się na najwyższym poziomie dostępności, czyli AAA. Zakładam jednak, że są na tyle ważne dla Japończyków, że ten poziom ich nie satysfakcjonuje i wolą mieć te kryteria spełnione na poziomie o wiele niższym.

W dokumencie poruszane są jeszcze inne ciekawe aspekty, na przykład technologiczne (wprowadzanie i kodowanie znaków, czytniki ekranu), które mają lub mogą mieć wpływ na dostępność.Zawsze mnie frapowało, jak za pomocą zwykłej klawiatury komputerowej lub dotykowej w smartfonie można wprowadzać tysiące znaków ideograficznych alfabetów z Azji. Okazuje się jednak, że problem jest jeszcze większy, bo oznacza też kłopoty z kodowaniem znaków i to o wiele większe, niż w wypadku polskich diakrytyków. Dokument jest sprzed ponad dekady i zakładam, że Unicode rozwiązał te problemy, ale w momencie pisania dominującym systemem kodowania był ten oferowany przez system Windows. Ciekawe, jakie jeszcze czynniki mogą wpływać na dostępność treści w sieci, a o których nawet nie pomyśli ktoś z europejskiego kręgu kulturowego. A może s ą jakieś przesłanki religijne lub kulturowe… Szukam dalej.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.